Sanıyorum ki seni seviyorum. Senin için acı çekiyorum.. Ve yine sanıyorum ki sen olmadan nefes bile alamam. Oysa konu hiç de öyle değil bunu bile bile nedir bu köşeye sıkışmışlık? Sadece ismin değişiyor ama sana yüklediğim anlamlar aynı.. Topluyorum çıkarıyorum yalanları, yanlışları elimde kalan şey hep aynı hüznün bir başka parçası..
Fark ettim ki; Biz kadınlar ve erkekler olarak hem birbirimizi hiç anlamıyoruz. Hem de birlikte olmamız sadece bir nefeslik kalp ağrısı.. Buruşuk çarşaflar üstünde bıraktıklarımız yalnızca saç tellerimiz olsa keşke.. Bazen bıraktıklarımız yürek ağrılarımız. Ateşten geçiyoruz bile bile.. Aşk istiyoruz çünkü.. Ne olduğunu bilmesek de.. Bir zamanlar başımızı döndüren o tuhaf pembe gözlükler aradığımız. insan bir kere aşık olur derlerdi. Bu söze hiç inanmadım. Çünkü defalarca aşık olabiliyor insan oğlu.. Belki sözü Aşk bir kere yaşanır diye değiştirmek gerekli.
Çünkü ne yapsak da ne etsek de, aşık oluyoruz ama yaşayamıyoruz. eskiden mektuplar yazardım böyle anlarda şimdi tespitler yazıyorum hayata dair aşka dair.. Büyüdüm mü ben ANNE ??
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder